این روزها نوشتنم نمیاد. دلیل هم نداره ، گاهی وقت ها انگار ته می کشم. انگار زندگی برام غلظتش بیشتر می شه و نوشتنم نمیاد ، یعنی هر بار نگاه می کنم به این صفحه ی سفید و فک می کنم هرچی بنویسم تکراری می شه. خیلی فک می کنم به اون مخاطب خیالی. کلا تو زندگیم ها . زیاد فک می کنم ، زیاد اهمیت می دم به اون مخاطب همیشه در صحنه ، حالا هرچقد رهم به خودم بگم که مهم نیست ، باز می بینم که دارم اهمیت می دم. بعضی چیزا راحت دست از سر آدم بر نمیداره. هی می بینی داری اهمیت می دی.
باید اینجا رو بکنم دفتر خاطرات ، باید هی بنویسم الکی و چرت و پرت تا باز نوشتنم بیاد. باید بنویسم از دوستای جدید ، از چادر و اس ام اس لیلا ، از این تفاوتی که می کنیم با قبلمون ما آدما ، از نترسیدنم ، از دلهره شیرین و گاهی پر اضطاراب این یک هفته که مونده به اعلام رتبه ها ، از هی ریفرش کردن سایت سنجش به امید یه خبر تازه ای که نیست ، از خونه ی کرمانشاه حسین اینا که نمی دونم بالاخره فروخته می شه یا نه ، از دعا هام برای رفتن به تهران و تموم شدن این راه دور.
و اینا یعنی معصومه ی واقعی این روزها ،یکی یکی این بالایی ها را یکی یکی می آیم و می نویسم که مجبور شم به نوشتن ، که یکهو پیر نشوم و ببینم از یک روزی دیگر ننوشتم و شد پایان دنیای ویلاگ. پایان ها رو دوست ندارم ، مثل پایان میوه های نوبر ،انار ، گوجه سبز ، آلو ، تمام که می شود یعنی از دست دادیم یک فصل رو ، تموم شد ، ناراحت می شم از بزرگ شدن گوجه سبزهای توی مغازه ها ، وقتی رو به زردی می رن و آبدار می شن غصه ام می گیره : کم کم دارن می رن ، کم کم دیگه گوجه سبزی نیست ، تا سال بعد. مثل تموم شدن نارنگی های نارنجی و اومدن اون نارنگی پفکی ها ، دل آدم تنگ می شه براشون، هی به روی آدم می اوردند که داریم می گذریم و می ریم.
می نویسم همین جوری ، بی فکر ، بی ادیت...زیبا اگر شد ، مفهوم اگر داشت کپی پیستش می کنم برای وبلاگ قدیم ، اگر نشد ، اگر در حد همین خاطره هایم ماند ، اگر فقط شد چند خط خط خطی این روزهام ، می گذارم همین جا بموند ، برای خودم.

اولین باری که با حسین حرف زدم پشت تلفن بود: چه صدای خوبی...از این صدا های رادیویی ، که آدم صاحبش رو همیشه جوون و خوشتیپ و عالی تصور می کنه.
...
حالا این صدای مذکور که افتخار نمی دهد رادیو هم تست بدهد ، رفته سربازی و امروز برای من تعریف می کرد که شده نماینده ی افسرها که برای فاطمیه قطعه ای بخواند از "فاطمه ، فاطمه است"*.از آنجایی که شوهر من از اولش مثل ما مذهبی نبوده ، اینجور وقت ها من هی خنده ام می گیرد از این اتفاق ها ، توضیحش حالا بماند که مفصل است...
ولی ببینید حالا انتخاب شوهر من رو از "فاطمه فاطمه است": :)

فاطمه دیگر به بازگرداندن قدرت چندان امیدی ندارد و می داند که حق علی از دست رفته است و طراحان نیرومند انتخابات که از دیرباز زمینه سازی ها و نقشه های پخته داشته اند بر اوضاع مسلط شده اند، اما استقرار قدرت و سلطه حکومت و سکوت و تسلیم مردم ، فاطمه را از مسئولیت مبارزه به خاطر حق و علیه باطل مبری نمی سازد. باید برای پیروزی هر چند با امیدی ضعیف تلاش کند، باید با نظام حاکم مبارزه کند ، اگر توانست آن را مغلوب سازد و اگر نتوانست ، لااقل محکوم . اگر باطل را نمی توان ساقط کرد، می توان رسوا ساخت؛ اگر حق را نمی توان استقرار بخشید ، می توان اثبات کرد، طرح نمود، به زمان شناساند، زنده نگاهداشت؛ لااقل مردم بدانند که آنچه بر سر کار است ناحق است و ظلم است و آنچه مطرود و شکست خورده و زندانی ، حق است و عدل و آزادی.

*دکتر علی شریعتی

الآن که دوباره گیر افتادم تو کوانتوم ، باز شروع کردم به "چرا" های بزرگ چیدن پشت سر هم. اصولا فک کنم اکثر تئوری های مهم دنیا شب امتحان داده شده اند.
بعد یادم افتاد به شب های امتحان چند سال پیش که شروع می کردم سر هرکی دم دستم می رسید تو خونه غر زدن ، که اصلا این چیزها چه ربطی به زندگی من داره و خیلی احمقانه است که من دارم خیلی جدی و عامدانه عمرم رو هدر این خزعبلات می دم و اینا. کتاب و چرک نویس و حل تمرین رها می شد و به جاش هزار کار "غیر هدر رفتنی" انجام میشد . نه که آدم شده باشم ها ، همین وبلاگ نوشتنم تو این اوضاع هم سندش! ربطی به ترم اول و آخر هم ندارد!
نمی دونم اگه درسم رو زودتر تموم می کردم و مثلا الآن به جای انتظار رتبه های ارشد ، درحال مهیا کردن پایان نامه اش بودم واقعا بهتر بود یا نه ، ولی امروز وسط این کوانتوم لعنتی وقتی باز ذهنم شروع کرد به "چرا" بافی یک لحظه بهش گفتم:
                         خفه شو و بخون!!

خلاصه یک معضلاتی هم داریم ما با خدا ، فرصت اگر بکنم از شر این کوانتوم لعنتی سریالی شاید بنویسم.
وقت هایی که رفیقیم ، وقت هایی که یقه ام را می گیرد و ول نمی کند و وقت هایی که به خودم می گویم قطعا سرکارم با این داستان ها! انگار که ذهنم ویرووسی شده باشد اصلا ...
.
.
.
شرحش هم این است که می روم پیش آقای ط روانشناس قدیممان کلاس عزت نفس ، یک جورایی گروه درمانی است یعنی ، بیشتر ویرم این است که ببینم چطور می خواهد یک عده آدم را عزت نفس تزریق کند...
میگذرد ، می گذرد...وسط های کلاس ، یک جایی می گوید باید برای جلسه ی بعد "قاعده" های دفاعی مان را معلوم کنیم ، قاعده های اشتباهی که سال ها پیش برای این ساخته شده اند تا در مقابل ترس های کودکی هایمان به دادمان برسند.جمله هایی مثل"باید همیشه رفتارت بی نقص باش تا دوستت داشته باشند" ، یا "باید همیشه همه تاییدت کنند تا خوب باشی"...
فکر می کنم به به اینکه "قاعده" ی اشتباه زندگی من کجاست؟
هی فکر می کنم به جمله های مختلف ،به اینکه کدام جمله ، نه اشتباهاتم که "همه ی من" را هدف گرفته؟کدام جمله است این جمله ی لعنتی...
.
.
.
تمام که می شود آقای ط می رود به اتاق کارش ، از منشی اجازه می گیرم و می روم داخل:
- سر کلاس به ذهنم رسید که بعضی گزاره های مذهبی هم "همه ی من" ما رو مخاطب قرار می دهند ، نه خطاهامون رو...
. . . سر کلاس یادم افتاد به وقت هایی که مثلا نماز صبحم قضا می شود و بیدار که می شوم حس می کنم خدا ، در یک نبرد نابرابر ، بی اینکه شانسی برای دفاع از خودم داشته باشم این"نوفیق" را سلب کرده و گفته "برو که رانده شده ای!!! حالا هرچقدر هم من یاسین به گوش خر! بخوانم که این نگاه به خدا همه اش چرت است و چرا انقدر خدا را کوچک می بینی و اینها ، فایده ای به حال معصومه ای که قهر کرده ندارد ، هرچقدر هم به گوشش بخوانم آخرش داد می زند که : خدا هم یکی مثل بقیه دیدی ولم کرد و رفت! اصلا نمی خواااااااام! و می رود و در را پشت سرش می کوبد و می نشیند یه گوشه و حالا حالا ها از اتاق بیرون نمی آید...
اینها را البته به آقای ط نمی گویم ،فرصت نیست همان طور ایستاده همه اش را بگویم ، می گوید نگاه من به خدا غلط است. یک حرفهایی می زند که همه اش درست است ، من هم کمکش می کنم حتی در حرفهای درستش. می پرسد قبول دارم اینها را در مورد خودم؟قبول دارم.
من تحلیل های کامل تر از این هم حتی بلدم در مورد خودم ، یک تحلیل هایی که مو لای درزش نرود ، من تعریف های زیباتر از این هم از رحمانیت خدا و جان جهان بودن و تمام هستی بودنش بلدم...
چیزی ولی عوض نمی شود. در را می بندم و می روم بیرون.

چه فایده ای دارد همه ی چیزهایی که می دانم وقتی حتی به درد خودم هم نمی خورد؟

---

پ.ن: یعنی گور بابای کوانتوم ها...!

اصولا یک خوبی ای که ما داریم این است که معمولا کارهای عقب افتاده ی خانه را انقدر انجام نمی دهیم تا خود کار از رو برود و یک فکری به حال خودش بکند.
وارد این خانه که شدیم شیر سرد دستشویی هرز می چرخید ، عکس العمل طبیعی! من و حسین هم به این موضوع این بود که هروقت دستشویی می رفتیم بعدش با یک لحن مسئولانه تاکید می کردیم که "این شیر را هم باید درست کنیم" و بعد می رفتیم سر کار خودمان ، این شد که شیر بنده ی خدا بعد از یه مدت بی محلی خود به خود درست شد و تا الآن هم خم به ابرو نیاورده. یک دفعه ی دیگر حدود یک سال و نیم پیش بود به گمانم که نیم ساعت بعد از روشن کردن ماشین ظرفشویی ، ناگهان یک موسیقی غیرمعمولی نواخت! و سراغش که رفتم اعلام کرده بود که error5 ، رفتم دفترچه اش را برداشتم و یکی یکی درمانهای هر error را خواندم ، تا رسید به error5: در صورت مشاهده ی این error دستگاه را به نمایندگی نشان دهید. این دفعه حتی زنگ هم زدم نمایندگی ! حتی چندین بار هم اعلام کردیم که "باید ماشین ظرفشویی رو یه روز ببریم نمایندگی"، یک مدت گذشت و این بنده ی خدا هم تصمیم گرفت روی ما حساب نکند و خودش درست شد و تا الآن هم دارد مثل شیر کار می کند!

حالا اینها را گفتم که بگم بالاخره دیروز بعد از 3 سال و نیم ، با حسین رفتیم که فاکتور طلاهای خرید عقد را بگیریم و قفل دستبند و نگین گردنبند و ...رو بدهیم درست کند و حلقه ها را کمی گشادتر و... . هفت هشت تکه خرده ریز کادویی را هم بردم که اگر شد با چیزی عوض کنم ، بدی اش فقط این است که این آقا برلیان ها را فقط اصل کار می کند و این شد که کل خرده ریز های قدیمی من به حساب طلاهای ایشون می شد یک عدد انگشتر ظریف با یک ردیف برلیان های نه چندان درشت. مردد بودیم در عوض کردنشان...

مامان می گفت حیف اون دستبنده ، اون رو با چندتا تیکه ی دیگه می خوای عوض کنی و یه انگشتر بگیری فقط؟ اون دستبند خیلی بیشتر از قیمتش نشون می ده. گفتم خب ولی انگشتره برلیان هاش اصله ، خودم که میدانم...ولی به نظرم مامان هم راست می گفت، هنوز دو دل بودم ، چیزی در اون انگشتر برلیان بود که انگار حس خوبی به من می داد...

یک لحظه به این فکر کردم که کل زندگی ما -شاید ما ایرانی ها- همین است ، آدم تنهایی که فکر می کند اگر خودش باشد دیده نمی شود و باید "بیشتر از خودش" باشد ، باید چیزهایی بخرد که بیشتر از آنچه هست نشان بدهد ، باید کارهایی بکند که بیشتر از زحمتش سود داشته باشد ، هی تلاش و تلاش و کم کم به آدمی تبدیل می شویم که می داند چیزی که دیگران از او می شناسند با خود واقعی اش ، با درونش خیلی فرق ها دارد و از ترس "برملا شدن"بیشتر و بیشتر تلاش می کند...
تجارتی که درش اعتماد به نفسمان را به حراج می گذاریم و هی نگین های اتمی می خریم و خوشحال و راضی بر می گردیم خانه...

نکته ی اخلاقی :اگه مثل بچه ی آدم به داد شیر سرد دستشویی و ماشین ظرفشویی و ... رسیده بودم احتمالا خیلی از مسائل فلسفی دیگر دنیا هم حل می شد...!

خیلی کلنجار رفتم که نگهش دارم ولی نشد. شده بود مثل سفره ای که آشنا و غریبه با قاشق و چنگال به جانش افتاده اند و هرکدام سمت خودشان را سوراخ می کنند، سعیم برای وصله پینه کردنش نتیجه نداد و این شد که تصمیم گرفتم دو سرش را بگیرم و بی سر و صدا جمعش کنم...
گاهی مهمانی ای می شد برای خودش وبلاگم ، غذا که می رسید همه حاضر بودند:
خاله بزرگه ، عمه کوچیکه، خاله وسطی ، پسرعمه بزرگه، دختر خاله بزرگه ، پسرخاله کوچکه ، شوهر دخترخاله بزرگه حتی...!

- معصومه راستی در مورد این پست جدیدت...
- خاله ببین راستی من شنیدم تو وبلاگت در مورد ...نوشتی ، البته من خودم وقت ندارم بخونم ها ولی خواستم بهت بگم...
- معصومه عمه چه قلمی داری...
- خواهرم من شما رو نمی شناسم ولی با توجه به شناختی که از شما دارم(!)باید بگم ریشه ی اعتقادات شما...

تا وقتی قضیه حرفهای بالا بود هنوز می نوشتم ، بعضی حرفها اذیتم هم می کرد ولی در کل انگار یک کسی درونم هیجانش را دوست داشت :جشن بالماسکه ای که هرکسی می خواست واردش می شد و با یک نقاب نظرش را می داد و می رفت و بعد من بودم و حدس چهره های پشت نقاب...
و این بود و بود تا اینکه حس کردم دیگر دستم به نوشتن نمی رود اصلا ،به ازای هر کلمه ذهنم  جواب هزار صدا را تمرین می کرد و هی فشار بک اسپیس تا آخر جمله...
نتیجه ی اینهمه صدا قلمی بود که مثل طنزهای بی خاصیت هیچکس را اذیت نمی کرد ، غرهای بی خطر می زد ، حرفهای جالبش را تکرار می کرد ،و هی مراقب شخصیت نویسنده بود.
قلم محافظه کاری شده بود با یک عالم پاورقی نامرئی که هی در ذهنم با مداد قرمز خط می خورد و نوشته نمی شد.

جایی را لازم داشتم برای نوشتن این پاورقی های خط خطی ، جایی که بی فکر از "خودم" بنویسم ، جایی که نمی دانم چرا این بار دوست داشتم قرمز قرمز باشد.