در خواب بودم که آرام کنارم خزید و با قلقلک سر انگشتانش چشمانم باز شد.

نگاهی به او کردم و نگاهی به اطراف،پرسیدم:

                                                               از کجا وارد شدی؟

خندید و گفت،مهم نیست حالا که کنارت هستم مهم است.

گفتم:حال برای چه آمده ای؟

و گفت: باید می آمدم در نوبت آمدن بودم.

گفتم:حالا باید با تو چه کنم؟

چشم در چشمم شد و گفت:با من هیچ چشمانت را باز کن.

به سویش نیم خیز شدم و با اعتراض گفتم،چشمانم باز است و هزار رنگی تو را نیز میبینم.

چشمان زیبایش بارید و صدایش غرید که:

من رنگها را میبرم و به سپیدی می رسانم هزار رنگی ها از اثر هزار نوعی شماست.

خیس شدم خواستم او را در آغوش بگیرم و عذر گناه بخواهم که دیگر رفته بود و من در بام خانه همچنان زیر نم نم اشکهای او مانده بودم.

دستانم به آسمان بلند شد و حنجره ام فریاد کرد

                                      آه ای پائیز مرا نیز به سپیدی برسان...

                                                                                                                        به قلم حمید رضا