مردم هلند هر سال، سالروز بزرگداشت قربانیان جنگ جهانی دوم را با شکوه هرچه تمام تر برگزار می کنند. در این روز بسیاری از شهروندان در خیابان ها جمع می شوند و ملکه هلند بدون هرگونه تشریفات و اسکورت و محافظ در میان مردم آمستردام حاضر می شود. در یک زمان خاص (معمولا ساعت هشت) دو دقیقه در سرتاسر کشور هلند، سکوت برقرار می شود. تمامی اتومبیل ها، قطارها، کشتی ها و خلاصه هرچیزی که صدا دارد از کار میفتد و سکوت به مدت دو دقیقه سرتاسر کشور هلند را فرا می گیرد.

در بریتانیا  یکشنبه دوم ماه نوامبر هر سال،  یکشنبه یادآوری (Remembrance Sunday) نام دارد. در این روز حلقه های گل poppy به نشانه یادمان قربانیان جنگ جهانی در سرتاسر کشور به چشم می خورد و مردم این گل را به نشانه یادبود به لباس هایشان آویزان می کنند. دو دقیقه سکوت، در تمامی بانک ها ، کلیساها، سوپرمارکت ها و… راس ساعت یازده صبح برقرار می شود. برگزار کنندگان مراسم، آغاز و پایان سکوت را با شلیک توپ به مردم تذکر می دهند. در این روز، طی مراسمی خاص، شیپورچی های نیروی دریای سلطنتی، The Last Post را می نوازند. بعد از آن The Rouseتوسط نوازندگان نیروی هوایی سلطنتی نواخته می شود. بعد هم سمفونی مرگ بتهوون و بعد از آن، حلقه های گل به ترتیب زیر توسط مقامات بریتانیایی و شرکت کنندگان در مراسم بزرگداشت قربانیان جنگ، به زمین گذاشته می شود: ملکه، اعضای خانواده سلطنتی (که در این روز موظفند با لباس نظامی در مراسم حاضر شوند)، نخست وزیر، رهبران احزاب سیاسی، نمایندگان کشورهای مشترک المنافع حاضر در جنگ(نظیر کانادا)، وزیر امور خارجه و… .

در ایالات متحده، یازدهم نوامبر، روز سرباز (Veterans Day) نام دارد. این روز در آمریکا هم تعطیل فدرال است و هم در تمامی ایالت ها تعطیل رسمی است. علاوه بر این در ماه می، در آمریکا و برخی کشورها “روز یادبود”، مخصوص بزرگداشت یاد و خاطره قربانیان جنگ است. در این روز مراسم بزرگداشت  تقریبا در تمامی مدارس راهنمایی و دبیرستان ها و برخی از مدارس ابتدایی ایالات متحده برگزار می شود. گروه های کر در مدارس، متشکل از دانش آموزان و معلمین در این روز، سرودهای معروف احترام به سربازان جنگی را (نظیر Bring Him Home) می نوازند.

راه دوری نرویم. در همین کشورهای مشترک المنافع و جماهیر تازه استقلال یافته شوروی سابق، هرساله مراسم یادبود قربانیان جنگ با شکوه فراوان برگزار می شود.

در تاجیکستان، یکی از مهم ترین ایام سال، روز غلبه نام دارد. روزی که به تقدیر از سربازان جنگی کشته شده و یا بازمانده تاجیک اختصاص دارد. این روز با تقدیم سبدهای گل بر مزار کشته شدگان در جنگ و پیام ها و سخنرانی های متعدد مقامات و مسئولین کشور همراه می شود.

در ترکمنستان همه ساله مردم روز ۸ ماه مه را به پرداخت کمک به مستمندان و بازماندگان جنگ اختصاص می دهند. یک روز بعد مراسم سراسری بزرگداشت یاد سربازان جنگی ترکمن با حضور مردم و مسئولین در مزار کشته شدگان پیگیری می شود.

این ها همه غیر از احترام عمومی است که فارغ از روزهای مخصوص گرامیداشت، و در طول سال، در کشورهای جهان به بازمانگان و قربانیان جنگ ها ابراز می شود.

شاید اگر با چشمان خودم نمی دیدم، باور نمی کردم که زوج های جوان روس، در روز عروسی شان و با لباس عروسی، بر سر مزار قربانیان گمنام جنگ حاضر می شوند و بر سنگ قبر آن ها، گل می گذارند.

تمام آنچه گفتم، تنها بخشی از احترام و تکریمی است که مردم سایر کشورها نثار بازماندگان و قربانیان جنگ ها می کنند. البته قصد ندارم وارد خدمات و سرویس هایی که به بازماندگان جنگ در کشور های دیگر ارائه می شود بپردازم. گرچه شاید بد نباشد من و شمایی که به سهمیه ها و امکانات فراهم شده برای جانبازان و رزمندگان مدام غر می زنیم، کمی در سرویس ها و خدماتی که سایرین به بازماندگان جنگی شان ارائه می دهند مطالعه کنیم و لااقل اگر شرمسار و خجالت زده نشدیم، ساکت شویم!

اما چه بگویم از سخنان عذاب آوری که این روزها توسط دوستان و دشمنان، در باب زیر سوال بردن مقدس ترین دفاع تاریخ می شنوم.

چه بگویم از اظهار نظراتی که بانوی تحصیل کرده هموطن من، استاد دانشگاه کشور من، وبلاگ نویس باشعور و فهیم من مطرح می کند و ميپرسد شروع جنگ خانمان برانداز، بزرگداشت دارد؟

چه بگویم از خواهر گرامي من که تفاوت جنگ با دفاع را تشخیص نمی دهد و فراموش می کند که این ما نبودیم که آغاز گر این جنگ بودیم. ما تنها از خود دفاع کردیم، دفاعی شکوهمند با رزمندگانی بی نظیر؛ در حالی که بزرگداشت این دفاع نیز اصلا قابل مقایسه با مراسم و یادبودهایی که در کشورهای دیگر برگزار می شود نیست. و در حالی که هیچ انسان عاقلی در این بزرگداشت کم رمق، توان تسلیحاتی رزمندگان را (آن گونه که وی گفته) به رخ نمی کشد! چرا که مدافعین این آب و خاک، نه با توان تسلیحاتیکه با سلاح اراده و ایمانشان پوزه دشمن را به خاک مالیدند.

چه بگویم از خواهر مومن و محجبه من که در شرایطی که پیاده نظام اینترنتی جبهه استکبار، عزم خود را برای یارکشی و زدودن ارزش های این دفاع مقدس جزم کرده، تمام تلاشش را می کند تا به قول خودش از پدیده جنگ هشت ساله فاصله بگیرد و هاله تقدس به آن ندهد!

چه بگویم از ارزش هایی که به راحتی بازیچه دست این جناح و آن جناح می شوند و در بازی های کثیف و بی ارزش سیاسی روزگار محو می شوند.

چه بگویم از نمکی که به زخم عقب افتادگی این ملت، در تکریم جانبازان و شهدای دفاع مقدس پاشیده می شود و مرحمی نیست که التیام بخش این زخم کهنه باشد.

چه بگویم از احترامی در خور شأن سربازان فداکار این مملکت که گذاشته نمی شود؛ قضاوت هایی که غیر منصفانه است؛ چشم هایی که بسته اند و گوش هایی که نمی شنوند.

چه بگویم از هموطنانی بی وطن، که خم رنگرزی استکبار، تفکر و بینش و وجدانشان را رنگ آمیزی کرده و به راحتی ارزش یک دفاع کم نظیر را زیر قلم هایشان له می کنند.

آری برادر و خواهر من. باید بپذیریم که در تکریم و بزرگداشت بازماندگان جنگ، یکی از عقب افتاده ترین کشورهای دنیا هستیم و هرگز آن احترامی را که بسیاری از کشورهای دیگر به کهنه سربازانشان می گذارند، در بین ما دیده نمی شود.

                                                       احمدرضا-مهرماه ۱۳۸۷-تهران